Carretera Austral

De Zuidpool was fantastisch.  Op eenzame hoogte. Het was erg gemakkelijk om daar mooie foto’s te maken, het echte was nog veel mooier. Fotogeniek continent.

Maar ondertussen rijgen de nationale parken met hun specifieke schoonheid zich aaneen in Patagonië.  Torres del Paine komt op ons pad na een paar leuke dagen in het stadje Puerto Natales. Het waait voortdurend hard of iets minder hard maar de zon schijnt steeds meer en wordt steeds warmer. We zijn 15 jaar geleden eerder in dit Nationale park Torres del Paine geweest. Het 242.000 ha grote park is genoemd naar de drie markante graniettorens: Torres del Paine, die uit de steppe omhoog rijzen. Deze torens bestaan voor het onderste deel uit lichtgekleurd graniet, dat zich 12 miljoen jaar geleden tijdens het Tertiair tijdperk als vloeibaar gesteente in de aardkorst omhoog drong en stolde. Door erosie is het aan de oppervlakte gekomen waarbij bovenliggende gesteentelagen nog niet zijn opgeruimd.

Hierdoor hebben deze steile rotstorens een kap van donker gekleurde oudere gesteenten. Ik beschrijf dit niet alleen omdat geologie zo interessant is maar ook omdat je deze kleurverschillen goed kunt zien. In het midden van het park bevinden zich de gigantische ‘cuernos’  (horens). Deze, net zo imposant als de Torres zelf,  blijven voortdurend, waar je ook bent, in zicht. Machtig mooi.  Het gebied is uniek omdat het alle landschappen van Patagonië als het ware in zich verenigt en een rijke flora en fauna bezit. De sfeer van een verlaten en lege wildernis die het gebied altijd zo kenmerkte, is door hoge bezoekersaantallen aan het verdwijnen. Iedereen wil deze schoonheid ervaren. Een robuuste natuur die ons zal overleven. Mits we ons als mensheid een beetje (gaan) gedragen. De toeristische drukke maanden zijn januari en februari als het hier zomervakantie is, dus we zijn op tijd…. Nu zijn er natuurlijk ook al wat touringcars en nog meer rugzakkers. Wandelen in dit gebied is een uitdaging en voor veel mensen een hoogtepunt in hun reis en ook wij willen de Torres niet links laten liggen.

Bij de entree blijkt dat wij als pensionados voor slechts 1/3 van de prijs naar binnen mogen. Heeft ouder worden toch een voordeeltje. Er zijn tickets van 3 dagen en van maximaal 10. Wij nemen 3 dagen en overnachten op de campsite voor motorhomes in het midden van het park.

Nadat we bij het Information center alles hebben vergaard en de kaart met de vele wandelingen hebben bestudeerd, maken we nog even gebruik van de wifi daar. Ik lees mijn app en val stil. Mijn vriendin José is afgelopen nacht in haar slaap overleden. Mijn vriendin voor het leven, al bijna 50 jaar, leeft niet meer. Vlak voordat we naar Antarctica vertrokken hebben we nog met elkaar gebeld en vertelde ze dat het kaartenhuis aan het wankelen is. We spraken af dat we elkaar volgend jaar zomer weer zouden zien. Nu besef ik dat we toen allebei al wisten dat dat niet zou gebeuren. Erg verdrietig, ik ga haar erg missen. Nu is het niet leuk om hier te zijn. De pittige wandelingen helpen me, evenals de letterlijke arm om me heen van Bert en de figuurlijke arm van Gina. Ik bel met het thuisfront van José en een rouwkaart wordt opgestuurd. Ik merk dat ik behoefte heb aan iets tastbaars. Op 7 december is haar afscheid dat ze, met haar slechte gezondheid tot in detail heeft voorbereid. José heeft alles uit het leven gehaald en wil haar einde ook zien als “viering van het leven”. In gedachten zal ik erbij zijn en op het leven, haar leven, proosten.

Deze verdrietige gebeurtenis schrijf ik in ons blog omdat het veel impact op mij heeft en omdat een dergelijke gebeurtenis er ook bij hoort. Het zijn immers zowel de lichte als de donkere tinten die ons leven kleuren. Het kan niet zo zijn dat ik eraan voorbij ga, José onbesproken laat en vrolijk verder ga met het beschrijven van onze belevenissen.  De blogs zijn ook een soort dagboek voor ons zelf, voor later. Terwijl het blog nu vooral zo fijn is om de afstand met jullie, thuis klein te houden en de betrokkenheid groot. Reacties hierop hoeven niet in de reviews van de blog hoor, het verdriet vindt zijn plek.

Zoals ik al noemde waren de wandelingen in Torres del Paine heilzaam. De eerste wandeling was naar een weinig bezocht meer: laguna Verde. Eerst een steile berg op,  met van die losse steentjes naar een uitzichtspunt over de vlakte beneden ons. Een schitterend uitzicht over de vallei met haar kronkelende rivier en tal van meren (het stikt van de meren in het park, allemaal even mooi azuurblauw van het smeltwater). We waaiden bijna van onze voeten af. Daarna bergafwaarts over kleine paadjes en tussen  taaie struiken en - bomen door. Over keien en door moerasachtig gebied. Het gras was lang en nat. Daar is geen enkele schoen tegen bestand. 10 km verder bereiken we de laguna in haar oogverblindende kleur. Zelfs zonder zon kleurt het onnatuurlijk mooi. We lunchen in een verlaten schuilhut. Ik zet de stoel met 3 poten tegen de bed-ombouw en Bert pakt een boomstronk als zetel . De inhoud van de rugtas belandt op tafel waar we ons tegoed doen aan de boterhammen en de benen ff rust hebben. Daarna dezelfde weg terug, aan rondjes lopen doen ze hier niet. Prachtig allemaal! Moe maar voldaan komen we terug bij de bus. Geen regen gehad , prima temperatuur en tot de knieën drijfnat. Je kunt hier alle 4 de seizoenen op 1 dag meemaken! Regen, sneeuw, dan opeens fel blauwe lucht en zon, storm…. We hebben het allemaal gehad, gelukkig verspreid over 3 dagen. De tweede dag lopen we eerst een korte route van zo’n 5 km. naar het uitzicht punt op de ‘cuernos’ , helaas blijkt de andere uitgezochte route  alleen toegankelijk met gids want er woont een poema in dat gebied….. In heel Zuid Amerika en Midden Amerika leeft de poema. Al heel veel waarschuwings-, informatie- en  verkeersborden gezien maar nog geen enkele poema! We zien af van die hike. Er leeft hier ondermeer ook een katachtige: de Gato de Geoffroy. Ook 2 soorten vossen (zorro’s in het Spaans), guanaco’s (natuurlijk) en de Huemul, een hert-look a like met een schofthoogte van zo’n anderhalve meter . Die komt alleen in het zuiden van Chili en Argentinië voor. Kunnen ze wel zeggen: ook niet gezien.

De laatste dag gaan we  de bekendste hike lopen, die naar de basis van de Torres. We zijn op de hoogte dat we niet de enigen zullen zijn. Een beroemde 3 daagse trektocht is de zogenaamde W. Iedere poot van de W leidt naar een eindpunt met mogelijkheid tot overnachten (de tentcampings zijn alleen te voet bereikbaar). De laatste poot van de W is de track van ruim 10 km naar de voet van de naamgevers van het Park. Het laatste anderhalf uur is erg stijl en de route loopt via klauterwerk over keien en rotsblokken. Telkens heb je het idee dat we er bijna zijn en dan komt er weer een nieuwe bult waar je overheen moet. En dan zijn we er! Wat een uitzicht, wat immens groot zijn die drie “torens”. Ze torenen ver boven ons uit. Alleen het bovenste stukje zit in de wolken en verder is het zicht fenomenaal met aan de voet ervan een superblauw meer. De vorige keer dat we hier waren sneeuwde het zo erg en was het zicht zo slecht dat we geen meer hebben gezien! En geen bergen ook trouwens. Alleen het bordje dat we ons op het uitzicht punt bevonden. Dit is betere koek. Ik laat bovenop een rotsblok een  steentje graniet voor José achter. Afdalen en dan komen we nogal wat andere mensen tegen, die puffend en zuchtend ook de weg naar boven zoeken.

We rijden het park uit op naar het volgende National Park Los Glaciares. Onderweg daarheen moeten we een bocht maken en steken we de grens met Argentinië even over. Chili bestaat hier ‘slechts’ uit heel veel onbewoonde eilandjes, fjorden, gletsjers en veel water. Er is geen plaats voor een weg. Los Glaciares  prijkt vanwege zijn interessante glaciologische verschijnselen en zeldzame gebergteflora en -fauna sinds 1981 op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Deze bergen en landschappen hier zijn gebeeldhouwd door wind en ijs. IJstijden hebben de bergen tot spitse naalden geslepen en lieten grote gletsjermorenes achter. De enorme ijskap “Campo de Hielo Sur “, 16.480 km2, ligt grotendeels op Chileens grondgebied (14.200 km2). Hier direct achter de spitse bergen. Deze ijskap is het 3e grootste zoetwaterreservoir op aarde. Vanaf die ijskap dalen 47 grote gletsjers af naar de randen waarvan de gletsjer Perito Moreno de bekendste is. Deze gletsjer is echter een enorme toeristische hotspot zodat we hem laten voor wat ie is. De overdosis aan ijs maakt die beslissing niet moeilijk. En ons mantra: ‘we kunnen en hoeven niet alles  te zien’, doet de rest. Aan de andere kant van dit Nationale Park is het de berg Fitz Roy die letterlijk de boventoon voert.  

Daar willen we wel graag naartoe. Vanaf de provinciale weg, routa 40 nemen we de afslag naar el Chalten. Halverwege worden we welkom geheten door een bord dat aankondigt dat we  ons in Nationaal Park Los Glaciares bevinden. Het dorp ligt in het nationale park aan het einde van de 65 km lange toegangswegweg. Er is een VVV en aan de andere kant van de weg een ruime plek waar campers mogen staan om te  overnachten. Wel gezellig daar, we ontmoeten en drinken een biertje met Bruno een Zwitser die al 15 jaar door Zuid Amerika reist met zijn vrouw. Ook ontmoeten we weer de 2 Belgische meiden Leen en Magdaleen en maken hier en daar nog wat praatjes. Zwitsers zijn ruim in de meerderheid de laatste tijd. De camperplek ligt in een soort brede canyon waar ’s morgens en ’s avonds de condors zich laten zien. Zwevend op de thermiek of vanaf een rotsrichel op hoogte het geheel overziend. Prachtplek waar we 3 nachten blijven met fantastisch uitzicht op de Fitz Roy en zijn berg-buren. De volgende dag maar meteen de benen gaan strekken. We gaan de wandeling maken naar viewpoint Maestri. 11 km door bos en over stukken pampa met mos en moeras, slootjespringend en springend (haha) over de keien heen. Genietend van de mooie omgeving en het fabelachtige uitzicht. Al snel gaat de jas uit. De zon staat hoog aan de hemel en de lucht is zo… Blauw, als blauw kan zijn. Mijn lievelingskleur (zat ook op de keukenkastjes in Neer). En Monte Fitz Roy torent in al zijn glorie de lucht in (3405 m.). De Fitz Roy is de hoogste van deze imposante bergketen. Maar de Cerro Torre met zijn 3102 meter hoogte werd in de beklimmersgeschiedenis lange tijd beschouwd als de moeilijkste berg op aarde. Terwijl de Fitz Roy in 1952 voor het eerst door 2 Fransen werd bedwongen, oefende de Cerro Torre een magische aantrekkingskracht uit bergbeklimmers uit Italië. In januari 1959 deed Cesare Maestri een tweede poging, nadat de eerste was mislukt. Deze keer met Toni Egger. De beste ijsklimmer uit die jaren. Samen beklommen ze, volgens Maestri,  de Cerro Torre. Egger kwam in de afdaling door een lawine om het leven. Zijn lichaam werd nooit teruggevonden en met hem was ook de camera met het bewijs dat ze op de top waren geweest, verdwenen. Men twijfelde aan Maestri’s verhaal want ook diverse andere pogingen om deze berg te beklimmen mislukten allen. Getergd door het wantrouwen beklom hij in 1970 opnieuw de Torre. Helaas moest hij 15! meter onder de top omdraaien vanwege een onneembare zogenoemde ijspaddelstoel . Pas in 1979 lukte het 2 Amerikanen om de top via de route van Maestri te bereiken. Er is zelfs een film van gemaakt (“Schrei aus Stein”).

En wij bereiken het “Maestri” viewpoint met uitzicht op de gletsjer (glaciar Torre). Dit verhaal kwam ik tegen toen ik zocht naar de reden waarom dit viewpoint ”Maestri” heet. Wow, wat een gletsjer zien we met ijsbrokken ervan in het meer. Soms horen we gekraak…. De afstand is te groot om te zien of er iets afbreekt of verschuift.  We maken weer rechtsomkeert en dalen af naar het dorp en onze bus. Biertje hebben we wel verdiend. Dat kunnen we lekker opdrinken buiten in het gras. De zon wint het van de gure wind die vanaf de ijskap waait. Volgende dag ‘rustdag’ en een beetje rond gebonjourd. Dag daarna een korte wandeling langs Laguna Viedman. Ook weer zo’n kolossaal gletsjermeer met die betoverende azuurblauwe kleur. De gletsjer is te ver weg om goed te zien en we kunnen niet verder doordat ons pad versperd wordt door een ravijn met rivier… Je kunt er alleen over als je een tuigje hebt en katrol om aan de gespannen kabel te bevestigen om naar de overkant te tokkelen. Dat hebben we niet.

We vertrekken weer, geven 3 Poolse (die nationaliteit hebben we nog niet eerder ontmoet) lifters nog een korte lift en gaan weer richting Chili. Drie dagen rijden waarvan de laatste eindigt bij Paso Roballos; de grens. Een prachtige weg , lees onverhard zand -en grindpad, die ons  langzaam leidt door een bergachtig gebied afgewisseld met meren en op de achtergrond witte bergmutsen. De pampa staat in bloei met veel kleine lila bluumkes en knalgele paardenbloemen. Mooi. Op naar Chili, dat betekent vanavond koelkast leeg eten. De Argentijnse grenspost is erg simpel in zijn soort en de beambte doet het invulwerk handmatig. Formulieren met heel precies het carbonpapier ertussen en onze gegevens worden daarna nogmaals in 2  dikke boeken bijgeschreven. De man opent de slagboom en zwaait ons het land uit.

11kilometer verder de grens met Chili. Hier is de ‘electronische snelweg’ aanwezig. Na het invullen en doormailen van de formaliteiten moet de beambte  nog wel even via een email uit het Hoofdkantoor toestemming krijgen of wij door mogen. Dat duurt een dik kwartier. Dat geldt ook voor de uit Chili afkomstige motorrijders die na ons binnenkomen. Samen even wetenswaardigheden kunnen uitwisselen. Zwaar rijden hoor, hier met de motorfiets. We mogen Chili in nadat de bus nog is gecontroleerd op de aanwezigheid van groente, fruit, kaas en vleesproducten. Maar alles is schoon op. De slagboom gaat open en de Chileense vlag wappert ons welkom. Je ziet hier sowieso dat er veel meer gevlagd wordt, dan alleen op grensovergangen dan in Europa. Dat was in Canada en de VS ook al zo. De kleuren van vlaggen hebben vaak een symbolische betekenis. De vlag van Chili bestaat uit 2 horizontale vlakken in wit met in de  bovenhoek een blauw vierkant met een ster en een rood vlak. De ster symboliseert de nastreving van vooruitgang en eer. Het blauw staat voor de hemel, het wit voor de met sneeuw bedekte Andes en de rode band vertegenwoordigt het bloed dat vloeide in de strijd voor onafhankelijkheid.

We vervolgen deze prachtige weg door de bergen in ons rustig gangetje. Het mooie van deze tijd van het jaar is, naast alle kleuren van de bloeiende  bloemen, ook dat de guanaco’s jongen hebben en we zien ook nandu’s met een hele kudde kuikens. De kloek rent met breed uitstaande vleugels ter waarschuwing van ons weg maar de kuikens rennen rechtdoor voor de bus uit… Ze kunnen al hard lopen!

Begin van de middag komen we op de harde weg. De routa 7 of wel de Carretera Austral. We willen deze weg vanaf het beginpunt (voor anderen die uit het noorden komen is dit het eindpunt) gaan rijden. Daarvoor moeten we eventjes linksaf (230 km.)  richting zuiden naar het plaatsje Villa O’Higgins. Pas sinds 2001 is dit dorp ontsloten. Chili (lees: het leger tijdens de militaire  dictatuur onder leiding van Pinochet) vond het belangrijk om deze weg tot het uiterste begaanbare grondgebied en tot aan de grens met Argentinië door te trekken om de Chileense soevereiniteit in de regio te versterken. Men begon met de uitvoering in 1994. Een flinke klus gezien het ontoegankelijke landschap. Gletsjers, machtige rivieren, bergen en fjorden maakten de aanleg erg moeilijk. Voor Chili  werd het het meest ambitieuze en duurste project van de hele 20e eeuw. Na jaren van isolatie werd  uiteindelijk Chileens Patagonië met de rest van het land verbonden en  is daarmee de belangrijkste transportroute over land van de regio Aysen en de regio Los Lagos (waar Puerto Montt ligt). Een groot deel van de route is onverhard en nog steeds moeten sommige stukken met de veerboot overbrugd worden.

Voor ons wordt Villa O’Higgins het beginpunt van de Carretera Austral. Ten zuiden van dit stadje valt Chili uit elkaar in fjorden, ijs en water.  Deze beroemde weg is 1247 km lang en loopt in een rechte lijn over deze smalle reep Chileens grondgebied tot in Puerto Montt. Daar wordt Chili breder, wonen meer mensen en eindigt het desolate gebied. De Carretera Austral of routa 7 is geliefd vanwege het wonderschone en schilderachtige landschap waar de weg doorheen loopt. Ik lees: De Carretera Austral loopt door het Patagonisch Chileens paradijs… waar we ons verwonderen over indrukwekkende gletsjers, spectaculaire fjorden, loodrechte rotswanden, meren met meerdere kleuren en azuurblauwe woeste rivieren omringd door verschillende soorten bossen. Om maar wat te noemen… Later blijkt dat het gewoon waar is. Werkelijk prachtig. Chili is voor ons het mooiste land qua natuur, concluderen we. Chili heeft wat dat betreft alles in huis (bossen, woestijn, wilde rivieren, gletsjers, meren, machtige bergen, you name it) en daar gaan we nog meer van zien!

Terug bij Villa O’Higgins. Om daar te komen moeten we met de veerboot. Driekwartier en het kost niks. Na het dorp waar de weg is afgelopen, staat een groot bord dat wij natuurlijk ook vereeuwigen.  

Het einde van de Carretera Austral 1247 km. Later zien we dat op de achterkant het begin wordt vermeld: 0 km. Het is het begin als je met de boot, alleen voor voetgangers en fietsers  toegankelijk, daar aankomt. Nou ja, nog maar een foto dan. De kleine stad Villa O’Higgins is opgericht in 1966 en vernoemd naar de Chileense onafhankelijkheidsheld Bernardo O’Higgins (1818).  Hij wordt gezien als de vader des vaderlands van Chili (Padre de la Patria de Chile). Er is niks over hem te vinden. Nog niet eens een standbeeld ofzo.

Het stadje met haar 650 inwoners, doet haar uiterste best om een toeristische trekpleister te gaan worden. Men maakt reclame dat Villa O’Higgins het eind van de Carretera Austral markeert en ligt aan het begin van Chili’s  Zuidelijke ijsvelden. Het O’Higgins -meer gevormd door de gelijknamige gletsjer, zou het diepste zijn van het Amerikaanse continent 836 meter diep. Er zijn wandelpaden en excursie mogelijkheden naar de glestjers  (Campo de Hielo Sur). Er is veel nieuws te zien in het centrum; het Plaza, dorpsplein  is vernieuwd met houten bouwsels en hekjes, de straatnaambordjes zijn gloednieuw in uit hout uitgesneden vormen met sierlijke letters; er staan nieuwe gemeenschappelijke gebouwen en meer nieuwigheid die het niet meteen gezelliger maakt. Een apart dorp zo aan het einde van een weg…. Gebied dat lang gesloten is geweest en nu ook haar vruchten wil gaan plukken van de bezoekers die de moeite nemen om hiernaar toe af te reizen. Niet naast welke deur dan ook! We beklimmen de berg om van het uitzicht over het dorp te kunnen genieten. Het pad is bewegwijzerd en vrij efficiënt ‘aangelegd’, lees: recht omhoog. Er staan pijlen en vooral het laatste stuk over de rotsen en op de hoogte waar de sneeuw blijft liggen is het moeilijk onze weg te vinden. We eten de boterhammen tussen de kromgewaaide bomen (Coigue) op zachte mosgrond. Net een sprookje. De inspanning is het waard en we plegen een aanslag op de knieën tijdens de  4 kilometer  lange afdaling. Eigenlijk heeft het dorp ons niet veel meer te bieden en we besluiten een begin te maken met de Carretera Austral en gaan! Weer over het Mitchell Fjord met de veerboot. Nu begin ik pas echt  een idee te krijgen wat een fjord is. Niet het fjordenpaard, mijn lieveling,  maar door met eigen ogen dit door ijs uitgeslepen landschap van bergen en water te zien. Een doolhof is het met rotsbergen  die rond zijn van boven maar inderdaad loodrecht naar beneden lopen. Naast toeristen op de motorfiets komen we hier ook meerdere fietsers tegen.  Deze route is voor sommige bikers een doel in het leven. Zij ploeteren over de keienweg naar boven en beneden. PPfff. De meeste campings hier zijn dan ook bedoeld voor deze mensen en niet voor ons met auto. Onderweg zien we dat er planten  o.i.d. worden geoogst in de moerasachtige gebieden. Wat is dat voor spul? En waar is dat voor? Een half Engels sprekende ranger en wij als half  Spaans sprekenden maken eruit op dat het spul  dat er aan de oppervlakte uit ziet als mos ondergronds lange uitlopers heeft. De plant wordt geoogst om er champignons op te telen en als andere meststof in der landbouw. En, of is dat een verzinsel?? geëxporteerd naar China waar het verwerkt wordt tot anti veroudering crème… De ontginning lijkt op turf steken. De omgeving gaat er dood van, zelfs van de bomen staan alleen nog de kale stronken. Bij het steken komt de opgeslagen CO2 vrij.  De staat kan er blijkbaar weinig tegen doen omdat dit turf steken valt onder ‘mijnbouw’ met meer gecompliceerde regelgeving dan landbouw. Voor de plaatselijke bevolking natuurlijk een bron van inkomsten die ze niet opgeven. Later nog maar ‘s wat opzoeken hierover.

Op weg naar het noorden maken we nog even de afslag naar het dorp Caleta Tortel. Er zouden daar wandelingen zijn over plankieren?? Dat wekt onze nieuwsgierigheid. Ff kijken nu we hier toch zijn. Tortel is een klein dorp met 322 manlijke en 185 vrouwelijke inwoners (da’s interessant…) gelegen in een baai met blauw/groen water tussen de fjorden. Heel idyllisch! In 1906 trokken hier de eerste mensen  (los Pioneros) naar toe om zich bezig te houden met bosbouw (Cipres). Dat doen ze nog steeds. Vandaar wellicht het mannen overschot? Natuurlijk is hier alles van hout. Boven aan het einde van de weg kun je parkeren op het plein en je kunt alleen te voet verder via de houten trappen en loopplanken: plankieren. De helling, wat later ook duidelijk wordt als we naar een uitzichtpunt klimmen is van rots en mos en grassen. Moerasachtig en nat. De huizen  van hout  (planken of singels) staan op palen en de woningen / winkels/ restaurants zijn onderling  alleen bereikbaar via die plankieren.

Heel bijzonder, uniek om te zien. Ik moest een heeeeel klein beetje aan Giethoorn denken….Tortel probeert ook toeristen te trekken met haar bijzondere ligging en karakter. Er zijn er nu nog maar een handvol. Er zijn wel veel hostels of cabanas (huisjes) die in de zomervakantie (januari en februari) waarschijnlijk vol zullen zijn. Nu zien we enkele toeristen waarvan de meesten een boottripje maken en weer vertrekken. Vanaf onze parkeerplaats op het plein kunnen we alles goed bekijken. Iedereen komt hier aan en vertrekt er weer vandaan. Een vakantiegevoel maakt zich van ons meester en we gaan hier maar ’s een keertje uit eten. Ziet er gezellig uit in die wel heel aparte omgeving met al die vlonders. We komen uit bij een klein restaurant met een hoefijzer logo. Laten we daar maar gaan zitten. Goede keus en we genieten van de plaatselijke keuken (mijn gerecht was ‘chupa’ een soort dikke crabragout met kaas in een vuurvaste kom, heet en heerlijk) en afgeblust met het artisanale bier. Mmmmm wij klagen niet! Na 2 nachtjes op het plein te hebben gebivakkeerd, vertrekken we weer. De weg terug en na een uurtje zitten we weer op de Carretera Austral en gaan we verder op deze tot de verbeelding sprekende weg.

De carretara is onverhard en de omgeving is prachtig. Wel nemen we nog een kleine afslag  westwaarts bij Puerto Rio Tranquilo (hoe kleiner het dorp hoe langer de naam… en het was er erg rustig…) de laatste mogelijkheid om nog een gletsjer van dichtbij te zien.

De rio Exploradores stroomt hier en we wandelen naar het begin daarvan waar de gletsjer eindigt, die van de berg Monte San Valentin afkomt. Een leuke klauterroute en na anderhalf uur hebben we goed zicht op de gletsjer van zo’n 3 km breed en 25 km lang. Dit is aan de rand van het Campo de Hielo Norte (4200 km2).  Het kleinste van de 2 overgebleven delen waarin de Patagonische ijskap in het Andesgebergte wordt verdeeld, het noordelijke grote ijsveld. Voorlopig zijn we klaar met het ijs. Of toch niet….

Onze volgende stop die het vermelden dubbel en dwars waard is, is  Villa Cerro Castillo.

De naamgever “Het kasteel”  zien we al van verre bovenop de 2318 meter hoge berg. De top is uitgesleten in vorm van een groot kasteel met torens en kantelen. Het dorp zelf is amper 3 straten groot. We tanken, doen een paar boodschappen en rijden door naar het begin van de wandeling. Dat is ons doel van ons bezoek; het Laguna Cerro Castillo track. We slapen op de parking en kunnen zodoende ‘s morgens meteen op pad. Een prachtige dag, half bewolkt en de dikke jas, handschoenen en muts zijn niet meer nodig. Om 8 uur vertrekken we met rugtas en lunch. De wandeling gaat voornamelijk bergopwaarts, 6 km enkele reis met een stijging van 1146 meter. De omgeving is prachtig door bos, over slootjes, tussen de rode notro  heesters door totdat de begroeiing ophoudt. Dan gaat het echt omhoog maar veel minder intensief dan de verwachting was. Met de berg in Villa O’Higgins nog in het hoofd (de benen!) is dit appeltje-eitje. En bovenaan wacht ons een diep blauw laguna aan de voet van de Cerro Castillo. Hoe mooi willen we het hebben, kan het nog mooier … wederom een verrassing waar we stil van worden. Helaas zit ‘het kasteel’ een beetje in de wolken. We eten een appel, genieten van dit waanzinnige uitzicht en wachten tot de wolken oplossen. Dat gebeurt niet helemaal maar het wolkenspel is prachtig en we zijn dik tevreden! Zo mooi, zo blauw dat water. Deze keer geen azuurblauw maar diep blauw. In combinatie met het zwart van de berg, het wit van het ijs… Echt fantastisch.

We dalen af en snoepen van de nectar van de rode Notro bloemen die er als druppels aanhangen. Beneden aangekomen , besluiten we niet te blijven maar een stukje verderop een overnachtingsplek te zoeken. We komen uit bij een mooie wild stromende rivier met kleine watervallen en natuurlijk lupines. Goede nachtrust en de volgende ochtend eerst een blokje gewandeld in deze mooie omgeving voordat we onze weg vervolgen over de Carretera. Tot nu toe klopt de beschrijving! De natuur is overweldigend met aan deze westelijke kant van de Andes het weelderig groen.  En, er zijn weer bossen.  De wind komt vaak uit deze richting en lost haar regen wolken voor het gebergte, De kale woeste pampa hebben we ingeruild voor bloeiende hellingen en dalen.

Prachtig zoveel Lupines (Bert z’n favoriet) nog nooit gezien. Afgewisseld met knalgele brem, wilde fuchsia, lieflijk roze roosjes van de rozenbottel, margrieten, boterbloemen, paardenbloemen en noem maar op. Heerlijke geuren. Voor extra verwarring zorgt het hooien van de boeren eind december…. Persen doen ze ’s morgens om 5 uur: om nog een klein beetje vocht in het pak te krijgen. We rijden een extra blokje door de Simpson Vallei waar veel geboerd wordt en we in een rustig gangetje doorheen rijden om alles goed te kunnen bekijken.

Bijna Kerst en daar merk je hier niet veel van. In de kleine boerderijen staat hier en daar wel een kerstboom maar in winkels is er nauwelijks aandacht voor. Soms op een dorpsplein een grote boom. Wij hebben ook onze kerstbal van Sini weer hangen en een snoertje. De lichtjes zie je helaas nauwelijks want tegen de tijd dat het hier gaat schemeren liggen wij al op 1 oor. Gelukkig zetten de digitale kerstwensen en –kaartjes ons ‘in de juiste tijd’ en voelen we ons verbonden met jullie. Onze gedachten gaan uit naar het grote: vrede en verdraagzaamheid in de wereld. Een wereld waarop we zuinig moeten zijn. Maar vooral willen we ook stilstaan bij het verdriet van de mensen die dichtbij ons staan. Extra naar Gerrie en de gezondheid van haar zoons, naar een paar vriendinnen.  Tijdens de lange wandelingen heb ik hele ‘gesprekken’ met jullie en zijn we helemaal niet ver weg.

We rijden alweer een hele tijd rond in Zuid Amerika. Langer dan we van plan waren. De eerste plannen werden al snel gewijzigd toen we besloten om Suriname en de Guyana’s te gaan bezoeken. Een van de hoogtepunten. We maakten zodoende een extra slinger door Zuid Amerika: helemaal door het noorden. En weer terug.  Bijna het hele continent, behalve Venezuela doorkruisen we. Tot en met het prachtigste bezoek aan Antarctica. En weer noordwaarts, de enigste optie. Ons plannetje was dan om ons te gaan verschepen naar Australië. Dat gaat niet door. Australië stellen we uit tot later. De overtocht met onze bus naar het continent , en er daarna weer vanaf komen, is kostbaar en ingewikkeld. Daarbij stellen de autoriteiten erg veel restricties om er te ‘mogen’ rondrijden in je eigen auto wat het ons uiteindelijk niet waard is . We passen de plannen en de route aan en besluiten na wat opties te hebben overwogen om terug naar Mexico te gaan en vandaaruit via de VS en Canada naar Alaska te gaan.  Alaska hebben we eerder laten schieten en komt nu toch weer in beeld. Hopen we. Van de zomer zijn we in Nederland en gaan dan een visum voor de VS aanvragen dat langer geldig is dan 3 maanden. We moeten de tijd in Nederland ook besteden aan nieuwe paspoorten en een verlenging van de rijbewijzen. Geen gemakkelijke regelzaken als je geen woonadres hebt…. En nog wat van die regeldingen. De Belastingdienst bijvoorbeeld, die ons recentelijk berichtte "over informatie te beschikken waaruit blijkt dat wij in het buitenland WONEN". En dan zijn de rapen gaar. We gaan het meemaken. En het leuke is dat we jullie dan ook weer ’s zien en horen en voelen en zo! We zien er naar uit.

Voor nu rijden we zoetjesaan naar het noorden van Chili. Chili heeft van noord naar zuid een lengte van 4329 kilometer. Ongeveer de afstand van Brussel naar de Noordpool. Dus we zijn er nog niet. Vervolgens door Peru naar Colombia om daar in Cartagena de boot te nemen naar Veracruz aan de oostkust van Mexico. Als we daar aankomen zal het april/mei zijn. Tegen die tijd gaan we een goed plekje voor de auto zoeken waar we hem een paar maanden kunnen stallen zodat wij het vliegtuig kunnen nemen naar Nederland. Zo zien onze plannen er (nu) in vogelvlucht uit.

Hiermee sluit ik de decemberblog af nadat wij jullie gezondheid, plezier  en verbondenheid wensen. Met jullie in gedachten, klinken we daar over een paar dagen op. “Heb je ook opgeschreven dat je weer oliebollen gaat bakken?” roept Bert als ik aankondig de laatste letters getypt te hebben (daar zit ik  dan aan vast!).

Liefs Marianne. Ook van Bert.