Terug op het Noorderlijk halfrond

We staan ondertussen bijna bij jullie op de stoep! Het is nu eind juni en onze vakantie kan bijna beginnen. Maar eerst natuurlijk nog een terugblik op de afgelopen maand wat hebben we nog meer meegemaakt en gedaan behalve de evenaar oversteken.
 
Begin juni heerlijk uitgerust na wat langere rijdagen in minder inspirerend landschap. Dat doen we op camping Swiss Wassi in het noorden van Peru: onze accu wordt weer bijgeladen. We staan hier een paar dagen pal aan het strand.

De zee geeft echte surfgolven. Geen surfer in zicht, helaas. Wel zon, een briesje en schaduw van de palmen. Met een mooie zonsondergang. Afwisselend staan we in de relax-stand en doen de regelzaken zoals een ticket boeken naar Nederland! Dinsdag 1 juli stappen we in de vlieger en een dag later zijn we 'thuis'. Deze dagen buigt Bert zich ook maar weer eens over de administratie. Nederland stroopland; wat gaat alles toch tergend moeizaam als je niet in een administratief vakje past. We verbazen ons ondertussen nergens meer over. Straks gaan we de kaart er even bijpakken hoe we door Ecuador gaan koersen. Sowieso naar de stad Cuenca om de auto een grote beurt te laten geven. Twee jaar geleden hebben we goede ervaringen gehad met deze garage. De hoogste vulkaan de Chamborazo staat op ons lijstje en nog wat specialiteiten waar we tijdens ons vorige bezoek aan Ecuador niet aan toe gekomen zijn. 
3 juni rijden we de grens over en is het vaarwel Peru. Genoten in dit top drie land! Nadat de auto is verwend en voorzien van nieuwe remmen rijden we naar het dorp Ingapirca. De belangrijkste archeologische site van Ecuador. Onderweg daarheen bezoeken we een kerk die tegen of bijna in de rots is gebouwd. De Iglesia del Rocio.

We klimmen alle trappen omhoog, een soort kruisweg. Op bijna 3000 meter een adembenemende klim. Er wordt wel wat gevraagd van de gelovigen.... In de kerk zie je het beste hoe het gebouw geintegreerd is in de rotswand. De hele achterwand is rots met daarvoor een prachtig versierd altaar. Het is net voor Pinksteren en ook buiten wordt er flink gewerkt om alles op zijn Pinksterbest te tonen. Er wordt volop getimmerd, gemetseld, gewit en geveegd.
Op 5 juni komen we aan in Ingapirca en we overnachten er op de parkeerplaats van de Inca ruines. Morgen zijn we de eerste! De naam Ingapirca betekent in het Quechua 'Inca muur'.

Deze in het oog springende Inca constructie, gebouwd begin 16e eeuw, zou ooit gediend hebben als observatorium voor zon en maan. Na een verjaardagsontbijtje bestaande uit een gebakken eitje, koffie en een mango gaan we meteen de Inca ruines bezichtigen. Gratis voor ons pensionados! Het moet met een gids die ook een klas kinderen mee op sleeptouw heeft. Maar de gids geeft ons, met nog een Duits koppel telkens eerst de engelstalige informatie voordat hij zich richt tot de klas. De gids is trots op zijn cultureel erfgoed en overspoelt ons met veel enthousiasme, met erg interessante informatie. Hij vertelde dat de ruines pas in 1960 zijn ontdekt. Daarvoor werd de Tempel van de Zon als boerderij gebruikt door een lokale boer. De muren stonden er toch al, boeren legden er een dak op en klaar. Ook in de omgeving werden veel 'inca-stenen' gevonden die als fundering werden gebruikt door de inwoners voor hun huizen. Stenen die eeuwen geleden bewerkt waren door de Inca's om mee te bouwen. Mensen leefden er zonder zich bewust te zijn dat ze op historische grond waren en eeuwenoude materialen gebruikten. Om de site in ere te herstellen zijn allerlei initiatieven ontwikkeld om de plaatstelijke bevolking mee te nemen en kansen te geven. Er zijn innovatieve projecten opgezet vooral gericht op cultuur overdracht en vrouwenempowerment.Het Inca volk werkte destijds samen met de daar al aanwezige bevolking, de Canari. De handelswijze van het slimme Inca volk was om door samen te werken, in plaats van oorlog te voeren, de Canari, langzaam maar zeker te domineren. Door vriendschap kregen zij zo de touwtjes in handen.

De Zonnetempel (de muur) is juist hier gebouwd omdat de Inca trail hier langs loopt. Deze weg loopt door het toenmalge Incarijk van noord Chili tot in het zuiden van Colombia. Mooi om ook hier een gedeelte van die weg te zien. Stukken van deze Inca trail hebben we in diverse plaatsen gezien/ belopen, oa in Peru. Het is een fascinerend volk en wij hebben op deze manier de mogelijkheid om de losse bezienswaardigheden tot 1 geheel te vormen. Via deze weg werd het nieuws verspreid in het Incarijk. Iedere 5 kilometer een nieuwe hardloper die al rennend het nieuws doorvertelde aan de volgende. Er werd ook gebruikt gemaakt van touwtjes met knopen er in (op onregelmatige afstanden) om booschappen door te geven maar tot nu toe heeft niemand kunnen achterhalen hoe ze 'te lezen' en blijven de knopentouwtjes een mysterie. Net als de Zonnetempel van de Machu Picchu is ook deze tempel op de karakteristieke Inca manier gebouwd. De stenen werden perfect in vorm gebracht en zonder cement nauwkeurig op elkaar gepositioneerd. De positie van de tempel zelf staat ook hier in nauw verband met de kosmos. Op exact de goede dag en tijd schijnt het zonlicht door de centrale deur-opening. Vandaag helaas geen zon maar om precies hier op mijn geboortedag te staan, is vast de voorbode van een mooi nieuw levensjaar! Na de rondleiding over dit indrukwekkende complex met die speciale mystieke atmosfeer staan de voeten weer op de grond en is het tijd voor koffie met gebak.

                    Het gaat miezeren en we rijden door naar een restaurant zo'n 50 km verderop want er moet vanavond wel uit worden gegeten. Van Mirjam mogen we een tikkie sturen voor een lekker drankje! Het op i-Overlander gevonden restaurant ligt op een prachtig uitzichtspunt in de bergen. Je kunt er tot 17 uur eten (da's meestal zo hier) en overnachten in je camper. Een heel rustige plek. Ook rustig in het restaurant, we zijn de enigen en hebben keuze uit rijst met garnalen of rijst met garnalen. En, nee we hebben geen wijn. Maar wel uitzicht. Een geweldig zicht op el Nariz del Diablo (de duivelsneus), de dichtbegroeide berg heeft inderdaad de vorm van een neus (ligt er een beetje aan vanuit welke hoek je het bekijkt). Dat ie van de duivel is heeft te maken met de spoorlijn, aangelegd tussen 1899 en 1908.

Voor de inwoners van het dorp Nizag, waar een station werd gebouwd, heet deze berg Condor Pununa (het nest van de condor). Die hier destijds leefden maar vanwege de aanleg van de spoorlijn, met dynamietexplosies en daarna door het geraas van de treinen, zijn vertrokken. De berg heeft zijn naam 'de Duivels neus' uiteindelijk te danken aan de arbeiders van de spoorlijn. Want de aanleg van het spoor op deze onbegaanbare plek heeft vele werkers het leven gekost. Zij geloofden dat dat het werk van Satan was, die een spoor rondom de steile berg niet gewild zou hebben. De naam "Duivelsneus" was geboren en sindsdien gangbaar. Deze Duivelsneus is onderdeel van de oorspronkelijke spoorlijn die hoofdstad Quito met kustplaats Guyayaquil verbindt. De route is een technisch hoogstandje en een prestatie van formaat, zeker in die tijd. Aangelegd over de zeer steile berghelling van 'de neus' waarbij de trein zigaggend afdaald en gebruik maakt van wissels om voor- en achteruit te rijden om de bochten te kunnen maken. Met een uitdagende afdaling van 535 meter over een afstand van 12 kilometer maakte deze treinreis tot een van de bijzonderste in de wereld. De trein rijdt niet meer maar deze eerste dag van mijn 65e levensjaar hebben we goed besteed door van ons uitzichtspunt naar het station aan de voet van de Nariz del Diablo te wandelen. Mooie wandeling, al slingerend naar beneden met steeds zicht op die indrukwekkende neus. De deuren van het knappe stationnetje zijn gesloten en het ziet er leeg uit. We lopen over het perron en turen de rails af. Het zou zomaar kunnen dat er opeens een trein aankomt en er mensen uitstappen.... beetje surrealistisch hier.

We gaan een vervallen trap op naar een geelkleurig gebouw, ondanks de vergane glorie  hangen er nog een paar professionele info panelen. Verder geen mens te zien in deze vallei waar nog niet zo lang geleden de trein reed. De laatste jaren als toeristsche uitstap. Het goederenverkeer was al lang overgegaan naar vervoer over de weg. Vanuit het dal wandelen we een kortere, lees steilere kluun- weg terug naar boven.
Auto in en door. Op weg naar de hoogste vulkaan van Ecuador De Chimborazo (6263 m). We staan in de buurt van deze dode vulkaan op een piepkleine camping bij 3 generaties Juan. Erg aardige familie op een hele prima plek. We ontmoeten er de Duitse leeftijdgenoten Irmi en Peter, zij zijn al jaren onderweg in Zuid Amerika en wisselen hun nomadische bestaan jaarlijks af met een paar maandjes Duitsland. Gezellig kletsen over vanalles en niks, koffietje erbij en daarna een biertje. Wat een leuke ontmoeting weer. Een dag later maar weer 's wandelen. Wat een fijne bezigheid is dat toch. Heerlijk traag genieten van het landschap en toevallige ontmoetingen. Boven op de heuvel staan een paar huizen en is een betonnen zitje waar we onze boterhammen willen op eten. Tijdens onze lunch krijgen we zomaar gekookte maiskolven aangeboden van een inwoonster.

Een praatje met de dochter die engels studeert was erg handig. Zo'n aardige mensen allemaal. We passeren kleine dorpen en boeren vertellen graag over hun vee, de melk en hun bestaan. De koeien lopen vaak los of staan getuierd. Kalveren erbij en er wordt buiten op de plek gemolken.

Opeens breekt de lucht en zien we de Chimborazo in haar volle glorie. Meteen een foto gemaakt voordat de lucht weer dichttrekt. Gelukkig maar want daarna blijft hij in nevelen gehuld. Het geplande bezoek aan deze reusachtige icoon (de vulkaan staat op het wapen van Ecuador en symboliseert de schoonheid en rijkdom van de Ecuadoraanse bergen) blazen we af. Regen, mist en koud. Geen berg meer te zien! We koersen als de wiedeweerga naar de zon, westwaarts. Al gauw zitten we 1000 meter lager en in t-shirt.
Richting het westen, uit de Andes veranderd niet alleen het landschap en de temperatuur maar ook de sfeer. Meer, veel meer rommel, meer chaos, er zijn weer tuktuks, huizen zijn haveloos, het is er warm, lawaaiig en druk.
Onderweg 3 begrafenisstoeten gezien. Bij alle drie; voorop stapvoets een pickup auto met geluidsinstallatie en bloemen, daarachter 4 mannen die de kist dragen en er omheen en er achteraan een stoet mensen in wit en zwart gekleed met als laatste brommers en auto's. Zo'n stoet is een massa mensen die het overige verkeer, dat al erg druk is, natuurlijk lamlegt. Een politieman die voor meer doorstroming wil zorgen maakt het alleen maar erger hoewel hij trouwens nogal wordt genegeerd...
We zijn weer opgewarmd en rijden zoetjes aan weer noord-oostwaarts. De 7 watervallen is ons doel om te overnachten, te bekijken en misschien te badderen. Enorme bananenplantages zijn hier, (video in de galerij) net als in het zuiden van het land. De tros is gevat in een grote plastic zak tegen ongedierte, vraat en ziektes.

Vliegtuigjes met dikke, brede vleugels besproeien de plantages met gif. Tja dit is grootschalige landbouw. We rijden tussen de plantages waar mensen met kapmessen aan het werk zijn of onder een afdak bananen wassen en sorteren tot een vrachtwagentje de lading komt ophalen. We zitten hier niet goed, geen waterval hier. Alleen maar bananen, bananen. Die kosten hier geen drol trouwens. We vragen de weg en worden de goede kant op gestuurd. Naar het dorp Valencia en daar nog maar 's vragen, krijgen we te horen. Het is nog vroeg, even broodjes kopen en ik ga naar de kapper in het dorp. Een Venezolaanse die hier 9 jaar woont en mij vooral aanraadt om wel naar Venezuela te gaan, knipt me tussen haar verhalen door. Prompt video- belt ze haar tante die in Venezuela woont en vraagt of ik op bezoek mag komen. Uhhhh. Bien bien. Met het telefoonnummer van tante en zo'n drie en een halve euro armer sta ik weer buiten. Als ik later de zaak nog een paar keer passeer, zwaaien we als oude bekenden. Want we blijven nog even in Valencia... We eten ons broodje en als we weg willen rijden, doet de stuurbekrachtiging het niet, de airco is uitgevallen en het dashboard is een discobal. Rode lichtjes van temperatuur en accu springen er bovenuit. Via via komen we als eerste bij een electrische specialist, hij meet de accu door en stuurt ons naar een garage 2 straten verderop want er moet meer aan de hand zijn. Die 2 straten halen we net, de disco is veranderd in duisternis. " De computer says : No". Niks brandt meer, alleen de alarmlichten.....Die zijn automatisch aangesprongen. We rijden de werkplaats in. Bert zet de motor uit en de auto is zo dood als een pier: alle lichtjes uit inclusief de alarmlichten, hij start niet meer, geen geluidje, niks.  Geluk bij een ongeluk staan we bij een super aardige familie, garage aan huis. Wij mogen in onze auto overnachten/ leven en blijven een week. Milton is de eigenaar en concludeert dat de v snaar kapot is. Of, zoals die tegenwoordig heet; De multie-riem. De halve voorkant ligt naast de auto omdat 'de banda', meer naar achteren zit.

De onderdelen zijn zowaar verkrijgbaar in het dorp bij 'el Gato' (de baas Michael, heeft kattenogen vandaar de naam voor zijn zaak 'de kat'). Tja we raken ingeburgerd in het dorp en Michael komt af en toe langs om iets af te leveren en/of te informeren. Ook de vrouw des huizes Betzabeth (we appen nog af en toe) en dochter Karim weten ons te vinden. De oudste zoon van 14 werkt af en toe mee in de garage, schoonvader is ook regelmatig van de partij en het lijkt of we er helemaal bijhoren!

De garage is vooral een vrachtauto- en buswerkplaats. Goed georganiseerd en we hebben er vertrouwen in. De timing, zo kort voordat we naar Nederland gaan is niet best maar de plek super. Eigenlijk is het erg gezellig al is de aanleiding natuurlijk minder gezellig... Dit weekje hadden we anders zo niet meegemaakt. Gelukkig hebben we nog een fles prima wijn uit Chili als bedankje voor de gulle gastvrijheid. Bij de bakker haal ik een zak met koek en zoet 'por todos'. 
Voor allemaal. De rekening valt dan ook weer mee en 8 dagen later rollen we weer. Tijdens ons verblijf in Valencia zijn we met de fiets, pffff als ik er nog aan denk, net iets verder en heuvelachtiger dan gedacht, nog naar de 7 watervallen geweest.

Een zondags uitstapje.  Fietsen (behalve de sportfietsers op goed asfalt) of sowieso lichaamsbeweging is niet erg gangbaar hier dus we hadden veel bekijks. En Europeanen zijn hier ook een zeldzaamheid. Op de terugweg een ijsje gekocht bij de farmacie (why not) en in ons dorp gaan eten op de markt. Allemaal standjes die hetzelfde gerecht aan het bakken zijn. Het gerecht is typisch ecuadoriaans, volgens onze tafelgenoten. Voor 2 dollar: gekookte mais, krokante aardappelkoek, dunne stukjes varkensvlees, beetje sla, uien en bovenop een gebakken ei. Biertje erbij, dat duurder was dan de hele maaltijd, dit hadden we verdiend! Markten zijn bij ons sowieso favoriet. Of ze nu in de buitenlucht zijn of met een dak erop, met standjes of in kratten op de grond het is altijd weer genieten van alle verse producten, alle geuren en kleuren en van alle mensen; de kopers en verkopers. 

Nog 1 highlight voordat we naar de camping in Ibarra gaan ten noorden van Quito. Dat is de plek waar we de auto gaan stallen als we naar Nederland gaan. Het past allemaal net in de tijd.
Die highlight is in Quilotoa, vanuit Valencia rijden we daarheen. Quilotoa bestaat uit 2 straten en een parkeerplaas en is beroemd om haar kratermeer. Er is een wandelpad rondom het meer over de kraterrand van zo'n 15 km. Dat moet mooi zijn. We komen aan het einde van de middag aan en willen de volgende dag de wandeling gaan maken. Helaas steekt hoogteziekte een spaak in het wiel. Van een paar honderd meter boven zeeniveau naar bijna 4000 m. hoogte in 1 dag doet mij de das om. 's Nachts zette het op met koppijn in het hele hoofd en niet slapen. 's Ochtends meer hoofdpijn, erg misselijk en gewoon mega brak. Hoogteziekte klinkt lala maar is flink beroerd. Omdat we de laatste tijd toch vaker op hoogte zijn geweest, was dit risico bij ons naar de achtergrond verdwenen. Dan is er maar een remedie en dat is naar lagere regionen. Gelukkig had Bert nergens last van en stuurde de auto de berg af. 1000 meter lager parkeert hij de auto aan de rand van een klein dorp. Ik naar bed en tegen de middag ben ik er weer. Beetje recupereren/ acclimatiseren en de volgende dag een herkansing. Dat was dik de moeite waard, deze wandeling; de Quilotoa loop is spectaculair. Over een smal pad, 14 kilometer, wandelen, klauteren en een beetje glijden als het pad weer daalt. De wandeling is heerlijk en verrassend mooi. Een van de mooiste (alweer) maar zeker een hele bijzondere, om over de rand rond zo'n kratermeer te lopen.

Iedere keer ziet het meer en de achtergrond er anders uit. Goed dat we het nog gedaan hebben, en geluk bij een ongeluk is het deze dag ook nog erg mooi weer (gisteren nevel, een spatje met gure wind). Moe maar voldaan verder.
Even voorbij Quito passeren we de evenaar. We zijn weer op het Noorderlijk halfrond en vanaf nu draait 'de Zon' weer zoals we gewend zijn!
Het loopt tegen 22 juni, dus in een rechte lijn naar Finca Sommerwind. De camping, voorlopig eindpunt voor de auto en startpunt voor ons vertrek naar Nederland. We hebben een weekje nodig om de douane papieren van de auto (TIP) in orde te maken, te poetsen, wassen, inpakken en meer van die dingen.

Gewoon ons huis netjes achterlaten en voorbereiden op de vakantie. De middag dat we op Sommerwind aankomen, ontmoeten we een Nederlandse overlander Yannick, die hier met zijn landrover staat. Landgenoten zien we erg weinig. Lekker gewoon Nederlands kletsen. En dat hebben we gedaan! We raakten niet uitgepraat en tegen de avond hebben we wat ingredienten uit beide auto's bij elkaar gelegd waarvan ik een potje heb gekookt. Leuk, zo'n onverwachte ontmoeting! Wellicht tot eens in Helenaveen!
Yannick gaat de volgende dag verder en wij doen onze klusjes. Als alles klaar is, vertrekken we tegen het weekeind, met de lijnbus naar Quito. Een rit van zo'n 2 a 3 uur. Hotelletje voor een paar nachten, lekker eten, beetje koekeloeren en dan naar het vliegveld. Zin in! Onze vlieger vertrekt 1 juli en op woensdag zijn we er. We kijken ernaar uit en zien jullie graag! "Doe ook iedereen de groeten van mij" roept Bert als ik zeg dat ik klaar ben met mijn verhaal.
Tot gauw met veel liefs van ons.
Marianne.