Op Koninklijke Hoogte.

Als we begin september Argentinië binnenrijden, weten we eigenlijk niet wat ons te wachten staat. We hebben prachtige herinneringen aan ons eerdere bezoek aan het land in 2008. We waren toen in het Zuiden. In Patagonië. Om elke hoek was het weer opnieuw adembenemend mooi genoeg om er weer een foto te maken. Maar nu, in dit koude noorden... Het is immers winter hier. Gelukkig werkt de kachel als een tierelier. Maar al gauw blijkt dat de lente is begonnen. Overdag lekker zonnetje en rond de 20 graden. Met een uitschieter zelfs naar 30 graden. We profiteren ervan en maken een mooie wandeling. We zijn aangekomen bij een prachtig meer en hebben daar ons kamp opgeslagen. Het is zondag en beneden aan het meer is het druk. Ik heb het al eerder genoemd maar de Zuid Amerikaanse zondag is toch een heel speciale: Auto’s volgeladen met stoelen, tafels, tenten en eten. Een barbecue niet. Die hoef je niet mee van huis te nemen want die staan overal. Bij bosjes. Overal betonnen vuurplekken waarop het vlees gebraden wordt. Een "asado" noemen ze dat hier. In enorme hoeveelheden. Een vegetariër of veganist kan in dit land overigens ook goed uit de voeten. Groenten en fruit is overal volop verkrijgbaar. Uit-eten gaan als vegetariër of veganist zal wat moeilijker zijn denk ik, hoewel in de grote steden ook dit aanbod sterk toeneemt.

Als we verder richting Zuiden rijden wordt het vlakker. De Pampa. Onafzienbare vlaktes met alleen woeste pollen gras. En verder niks eigenlijk. Het land ziet er hier verlaten uit en we komen niemand tegen. Na verloop van tijd worden de pampa’s zanderiger en komen we in een nog meer woestijn (”Sierra”) achtige omgeving. We overnachten bij de rangers van Parque Nacional Sierra de las Quijadas. We zijn de enige op die slaapplek en dat zal voorlopig zo blijven. Een voordeel van de winter. We maken weer een lange wandeling en zien wel wat dieren: Een wild varken, guanaco’s (een soort lama) en hoog boven ons de Condor, die met zijn spanwijdte van 3 meter hoog boven ons, op Koninklijke hoogte, het gepeupel, 2 ouwe-van-dagen, in het dal aanschouwt. We hebben er al veel gezien maar telkens trekt hij onze volle aandacht. Hij zweeft op de thermiek en maakt nauwelijks veugelslagen. Hij behoort tot de familie van de gieren en is daarmee een aaseter. Hij eet voornamelijk aas van grote zoogdieren en moet daarvoor soms tientallen kilometers afleggen.

Als we verder trekken biedt de Sierra ons ook nog zandduinen. Ook daar maken we ons op voor een flinke wandeling en overnachten op het ranger station aan de voet van de duinen. Er schijnt weer een lekker zonnetje en tsja, zoals dat gaat in de duinen: 3 stappen omhoog, 2 naar beneden. Als we terugkomen bij de bus heeft een schoolklas zich ernaast genesteld. De eerste blikken zijn wat verlegen maar als de moedigste de vraag stelt “de donde van” (waar kom je vandaan) is het ijs snel gebroken en worden we overladen met begroetingen en vragen. Dit zijn wat kleinere kinderen die nog geen Engels spreken. Maar laatst waren we op een plek met kinderen van een jaar of 13, 14, en die vonden het leuk om hun Engels op ons te oefenen. In de vorige  blog heeft Marianne daarbij deze foto geplaatst:

Marianne en ik hebben beide de opleiding tot Onderwijzer gedaan (’70-er jaren) en het leek even of we weer voor de klas stonden.

We komen veel schoolklassen tegen zo her en der. Ook in de steden, bij musea en in kerken. Ik sprak hierover met een leerkracht en vroeg hoe vaak een school dergelijke excursies organiseert. “Om de 2 maanden” vertelde ze. Ook wordt er veel georganiseerd in het kader van sport en lichaamsbeweging. Je ziet veel schoolklassen sporten en er zijn overal van die trimbaantjes. Dat de daarbij behorende apparaten vervolgens allemaal een beetje kapotterig zijn is dan weer jammer. Een legger van een brug bijvoorbeeld ontbreekt of de lagers van een apparaat waarmee je aan je armspieren kunt werken liggen eruit. Wellicht is het hetzelfde als in Europa: Er is een fonds voor het een of ander (Obesitas preventie), het project wordt opgezet en uitgevoerd maar voor de opvolging en onderhoud bijvoorbeeld, is geen beleid gemaakt. En misschien ook geen geld.  

Onze hoogtemeter geeft aan dat we stijgen en in de verte zien we de eerste bergtoppen van de Andes. Er ligt volop sneeuw op de toppen en de schittering is prachtig. De weg langs de bergen is goed en aan de kant van de weg zien we nogal wat herdenkingsplaatsen. Waarschijnlijk zijn mensen hier omgekomen bij een verkeersongeval. Misschien ook wel “gewoon” gestorven. Als het een belangrijk persoon is wordt zo’n plek door veel mensen bezocht. En als je er bent laat je altijd wat achter voor de overledene. En dat kan van alles zijn. Hier, in dit droge bergachtige gebied kan dat bijvoorbeeld een fles water zijn. Je ziet ook pakjes kaarsen, lucifers. Maar ook andere flesjes (met drank), een aansteker, tangetje, beeldje etc, etc. 

Ook zien we veel rood gekleurde herdenkingsplaatsen. Echt anders dan die we eerder zagen. Het blijken “Gauchito Gil” herdenkingsplaatsen te zijn.

In Wikepedia lees ik dat het een volksreligieus figuur is. “De held van het volk”. Als een Robin Hood hielp hij de armen. Zijn cultus is geïnspireerd door de vermeende historische figuur Antonio Mamerto Gil Nunez (circa 1850), wiens bestaan niet betrouwbaar is gedocumenteerd. Hij wordt momenteel wel beschouwd als de meest prominente volksheilige in Argentinië.  Niet erkend door de Rooms Katholieke kerk. Oorspronkelijk was het een cultureel fenomeen voor de gaucho’s, om te bedanken voor een goede thuiskomst. Later sloten zich daarbij ook truckchauffeurs aan. Hij beschermt je, verricht nog steeds wonderen en leidt je veilig door de Andes.

We vervolgen onze reis door een soort vallei: links van ons een bergketen met toppen tot 100 meter en rechts de machtige Andes met wel toppen tot 6000 meter.

We realiseren ons dat die Andes ons tot aan Vuurland zal begeleiden. En Vuurland, zie ik op de navigatie, is nog 2194 kilometer….We overnachten op een Camping Municipal  in Tupungato. Dergelijke Campings kom je overal in Argentinië tegen. Ze zijn bijna gratis en enorm groot. Er is hier immers ruimte zat. En ook, alle plekken weer voorzien van een braai, een stroomaansluiting en zelfs ook ja, we hebben het eerder gezien, een aansluiting voor de televisie.

We zijn in de buurt van Mendoza en dat is DE druivenstreek van Argentinië. Overal grote druivenplantages. Ook veel walnoten. Alles prachtig aangeplant en goed onderhouden.  Als wij gaan wandelen houden we ons vaak niet aan de aangelegde routes. We wijken graag af en dat is hier niet zo bijzonder. Omdat veel transport hier te paard of te voet plaats vindt, staat men elkaar toe over privé grond te lopen.  Het is lente en veel pril groen staat op uitbarsten. Ook bomen die aan wilgen denken en als we naar beneden lopen, het drassig wordt en we een slootje oversteken, roept dat plotseling een sterke jeugdherinnering bij me op.

Ik ben opgegroeid in Wamel, een dorp aan de Waal in het Land van Maas en Waal. We woonden dicht bij de dijk en daar speelden we vaak. “Achter d’n dijk”, in de uiterwaarden. Als we daar dan vroeg in het voorjaar, na het hoog water, weer voor het eerst heengingen zagen de wilgenbomen er daar precies hetzelfde uit als hier vandaag. Prachtig. Ik zag de hut die we daar in de bomen bouwden bijna voor me. Ook hier is het drassig, maar als ik hier natte voeten haal zal ik bij thuiskomst geen draai om de oren krijgen (denk ik).     

Als we na een paar dagen weer verder rijden zien we plotseling veel paardengedoe links van de weg. Tsja, ook hier weer: op de rem. Het blijkt een groot evenement te zijn waar de Gaucho’s hun kunsten en vaardigheden aan het publiek tonen. Hiervan staan ook een paar video's in de galerij. Probeer je voor te stellen, je hebt een kudde van 500 dieren en daar moeten er een paar uit. Zijn ziek, voor de handel of voor welk doel dan ook. Haal ze er maar uit. Die mannen en vrouwen van hier die kunnen dat. En dat laten ze zien. Het is een wedstrijd. Welk team kan dat in de kortste tijd en beste stijl. De kudde wordt in een kraal gedreven en de geselecteerde koeien geïsoleerd (video in de galerij). Daar moet je wel effe op oefenen denk ik. In een andere ring zagen we hoe een koe “wordt mee-geleid".  Pff, hoe krijg je je paard dat toch geleerd.  Een jaar of wat geleden zijn we eens op paardenvakantie in Spanje geweest. Het aantrekkelijke was toen dat we ook te paard de koeien mee mochten begeleiden die vanuit het dal naar de bergen werden gedreven. Geweldig om te doen maar we bakten er natuurlijk niks van. Dat is werk voor een vakman. Die heet niet voor niets Cowboy!

Op het terrein was ook hier weer iedereen naast zijn stoeltje vuurtje aan het stoken. Je bent er met je hele familie en eten zul je.

Het uitzicht met op de achtergrond voortdurend onze vriend Andes is prachtig. 

We rijden later op de dag verder naar het zuiden. We blijven dicht tegen de Andes. De bergtoppen glijden statig langs onze zijde. De weg is ruig. Zand, keien, gravel. Soms een riviertje waar  de brug is weggeslagen. En moet je nagaan: vroeger, nog geen halve eeuw geleden was dit de hoofdweg. Ruta 40. Vergezichten naar wat komen gaat, soms op het angstaanjagende af. Maar, we hebben vertrouwen in de auto en ons zelf.  

Ook op reis ontkom je niet aan administratie en bureaucratie. Dat laatste op z’n Europees terwijl je in Zuid Amerika bent. Ohlala. We zijn uitgeschreven uit de, noem het maar even voor het gemak, de Burgerlijke Stand, dus de overheid kan ons niet meer volgen of controleren.  We hebben een klein deel van ons pensioen naar voren gehaald en dat wordt netjes maandelijks op onze bankrekening bijgeschreven. Maar, omdat we zijn uitgeschreven kan de Pensioenmaatschappij niet weten of we nog leven! En die wil natuurlijk niet blijven doorbetalen als we er niet meer zijn. Dus krijgen we jaarlijks een formulier – Bewijs in leven- dat je moet laten invullen door, ja, de pensioenmaatschappij zet je op het spoor: de politie, de administratie op een willekeurige gemeente, een notaris, de douane of ambassade. Wij op pad. Nou, de politie? Die is totaal onbekend met de procedure dus die geeft niet thuis. De dichtstbijzijnde ambassade is 1000 kilometer hier vandaan. Dan maar naar de Notaris in de eerste de beste beetje stad. Google geeft 3 kantoren aan. Als we ons bij de eerste melden blijkt de Notaris-zelf er niet te zijn. Misschien vanmiddag na 5 uur maar misschien ook niet. We bedanken de juffrouw vriendelijk en kijken verder. Op het 2e kantoor hebben we ook geen geluk: de notaris is op vakantie. We kunnen, als we dat zouden willen, over 2 weken terugkomen. Dat duurt wat lang dus nog een kantoor over. Hier lijkt het te gaan lukken. De notaris wordt erbij geroepen en gelukkig was er ook nog een klant die Engels sprak. Die kon de notaris uitleggen wat de bedoeling was. Het formulier van de Sociale Verzekerings Bank heeft ook wel een beetje Spaans op papier staan maar dat rammelt, net als het Nederlands, wel een beetje. Het is 11 uur en als we om 5 uur vanmiddag terugkomen dan heeft meneer tijd om te overleggen met collega’s en lukt het misschien wel. Om 5 uur werden we verrast met een prachtige Notariële Akte die de 2 invulformuliertjes moet vervangen: 19 Euro. En nu maar hopen dat de SVB deze Notariële Aktie ook accepteert. Wij zijn in ieder geval een geweldig document rijker en maak je geen zorgen: Daaruit blijkt dat we nog leven. Maak je je nog zorgen? Hierbij de documenten:

Als we verder gaan doorkruisen we een vulkanisch gebied: Reserva Provincial La Payunia.

 We besluiten een kleine weg te nemen tussen de vulkanen door. Het is er verlaten. We doen boodschappen voor een paar dagen en tanken onze watertank vol. 100 liter. Ons kan niets gebeuren. De route is waanzinnig mooi. De weg is uitgereden en grote stukken zijn slecht wasbord. En “slecht” betekent grof wasbord met gaten. Je moet dus langzaam rijden. Tussen de 15 en 20 km. per uur. We rijden langs een bergketen waarvan de toppen bedekt zijn met een flinke laag sneeuw en doorkruisen een gebied waar aardolie wordt gewonnen. Gestaag-knikken-de ja-knikkers-ja.

Ze staan gebroederlijk naast elkaar. We zien protestborden langs de weg: “Bedankt YPF” (de aardolie maatschappij). “Je hebt onze grond afgenomen en wij kunnen vertrekken met onze koeien. We wonen hier al generaties lang”. Tegen het einde van de middag naderen we de eerste vulkaan. We bevinden ons in een Nationaal Park en dan is er altijd wel een hutje met een ranger. Hier wel een hutje maar geen ranger. Een plastic ketting aan een spijker belet ons in eerste instantie door te rijden. Maar ja, Marianne stapt uit en speelt even voor Ranger en wuift me door. Het laatste stuk weer een bordje: Alleen met gids. Maar waar vinden we die? Ook hier maar door en onze bus klimt omhoog tegen de flanken van de vulkaan. Het spoor is zwart. Pikzwart. Nog nooit gezien. We rijden in een "zwarte woestijn" .

De laatste kilometer moeten we te voet afleggen. We klimmen naar de kraterrand en daar aangekomen wacht ons een gapend gat. Daar beneden borrelt het deze keer niet maar wat we zien is er niet minder mooi om. Als we terugrijden door de Zwarte Woestijn leidt een klein "straatje" (la calle) ons naar onze overnachtingsplaats. Misschien wel de mooiste plek ooit. Niks of niemand in de wijde omgeving.  Ondergaande zon, invallende duisternis, sterren. Doodstil en wassende maan. Achter ons de vulkaan, voor ons de uitgestrekte Pampa. Eerste dorp 70 kilometer verder? Ik zou het niet weten. Dat zien we morgen dan wel weer.

De volgende ochtend wordt ons “straatje” “paadje”. Hiervan staat ook nog een video van in de galerij.

Volgens de app ongeveer 85 kilometer. We hebben geen idee of het gaat lukken. We zien op de kaart dat we een paar rivieren moeten oversteken. Liggen die droog of is er een brug? Nou, we hebben al die boodschappen niet voor niks gedaan en we gaan. Omkeren kan altijd nog. We rijden over de flanken van de vulkanen. Het lava woest in brokken om ons heen.

En daar tussendoor slingert ons spoor. Soms “verhard” door een lavastroom van miljoenen jaren geleden. We zien de gehele dag een berg ver voor ons met een mooie besneeuwde top. Heel indrukwekkend dat je ergens heen rijdt dat je de hele dag al ziet. Maar zo ver weg. We overnachten uiteindelijk dicht bij die berg die we de gehele dag (200 km.) al zien. De Volcan Payun Matru (3690m.). ’s Avonds wacht ons nog een verrassing. Een toegift. Als de wassende maan zich ’s avonds sierlijk de lucht in hijst, valt haar schijnsel op de besneeuwde toppen. En wij in slaap.

De Ruta 40 is een beroemde weg in Argentinië. Hij is ongeveer 1200 kilometer lang en loopt als hoofdweg langs de Andes van Noord naar Zuid. En terug! Op sommige stukken lijkt die wel te zijn uitgesmeerd met een plamuurmes.

Er is nauwelijks overig verkeer terwijl dit toch een hoofdweg is. Als de weg klimt merk ik dat ik het gaspedaal bijna door de vloer druk. Hij wil niet meer vooruit! Met een vaartje van 30 km. komen we boven met een sliertje auto’s achter ons. Het lampje van het “motormanagement” knippert en dat kan alles betekenen: vloermat verschoven, tankdop niet goed dicht, problemen met luchtfilter, sensor, etc. Maar ook veel ernstiger: Turbo? Eindelijk dat roetfilter? Eerst maar een plekje zoeken om te overnachten. Morgen naar een garage. Die hangen hem dan aan de computer en lezen de storing uit. Het is me wat met die moderne auto’s. We vinden een plaats aan Lago Patagua. Op een camping aan het meer. Dit wintersportgebied is toeristisch en wildkamperen is er verboden. We zijn de enigen. De beheerder is in geen velden of wegen te zien. Mooie plek hoor. Trouwens, we hebben veel mooie plekken om te overnachten hoor:

Helemaal voor ons alleen. De besneeuwde toppen spiegelen in het water. De wassende maan ketst meer licht af op de sneeuw dan 2 dagen geleden…..’s Nachts om 2 uur is die het mooist. Laten we nou bijna altijd rond die tijd wakken worden om te plassen. Marianne hoefde eigenlijk niet. Maar buiten in de vrieskou hebben we genoten. En weet je nou wat mij zo intrigeert? Dat jullie precies dezelfde maan zien als wij. Maar tussen ons is wel een gat van 11.355 km.  

Als we ons de volgende ochtend melden bij de Mercedesgarage en de auto wordt ingevoerd in de computer lijken we  geen ernstig probleem te hebben. Weer een sensor die moet worden gereset. Da’s alles. Ook laat Mercedes Duitsland weten dat er, zodra de auto zich ergens ter wereld meldt, er nieuwe airbags moeten worden geïnstalleerd. De bestaande kunnen spontaan “uit hun huisje komen”. Nou, die krijgen we. Verder nieuwe olie, filters en weer gaan met die banaan. Ho, nog even: Bij nadere inspectie blijkt dat er speling zit op de spoorstangen. Ze zijn op voorraad en nu we toch hier zijn laten we ze vervangen. 

De volgende dag gaan we weer een lekker stukje lopen. We zijn in Parque Nacional Nahuel Huapi. In de taal van de oorspronkelijke bewoners van dit gebied, de Mapuche Indianen, betekent dit het “Eiland van de Tijger”. We klimmen een berg op en op een gegeven moment komen we in de sneeuw terecht. Kunnen we verder? We twijfelen een moment en ik besluit even verder te lopen om te kijken hoe het pad na de splitsing verder gaat. We blijken op het meest besneeuwde stuk te zijn. We "slifferen" door en na enig stuntwerk wordt het snel beter. (video) Nog wel sneeuw maar minder ijs.

Voor het mooie hadden we hier eigenlijk stijgijzers moeten hebben: simpele metalen zooltjes met priemende puntjes die je met een riempje onder je schoenen bindt. Het pad waarop we ons bevinden loopt eigenlijk naar een plaats waar we niet heen willen. Maar….., op de telefoon staat een stippellijntje…. Daar aangekomen loopt een droge rivierbedding naar beneden. Als we die volgen lijkt dat het stippellijntje op de kaart te zijn dat uitkomt op een mountainbike route. Een kilometer of 2 beneden ons. We gaan de goede richting uit maar de laatste paar honderd meter kunnen we de rivier niet meer volgen. Het wordt te drassig. We wijken uit maar raken daarbij het spoor bijster. Op handen en voeten tussen en onder struikgewas door -we moeten immers die richting uit- bereiken we het fietspaadje. De regenjas en regenbroek beschermen ons een beetje tegen de natte kledder van de struiken en de modder. Kletsnat maar voldaan bereiken we de auto weer.

Het is 20 september en in een reisboek lezen we dat kunstenaars uit de stammen van bomen die na een bosbrand in 1996 overeind zijn blijven staan, beelden hebben ge-houwd. Dat willen we wel zien. Maar wel 1400 meter stijgen. De auto doet het grootste stuk maar het laatste stuk leggen we te voet af. Het is nog een dikke kilometer, er ligt veel sneeuw en we lijken steil omhoog te gaan. Boven aangekomen komen we in een mooi beeldenpark: El Bosque Tallado (tallado = snijwerk).  40 verschillende kunstenaars hebben allemaal een boom ter hand genomen. Kunstig hoor.

Op het einde van de middag komen we weer terug in het dal. We gaan op zoek naar een plek om te overnachten. We kunnen de weg niet goed vinden en we turen de omgeving af. En “turen” en tegelijkertijd autorijden, dat gaat niet samen. Ik neem een bocht te kort en schiet met het rechterachterwiel over een muurtje. De auto rust op een schokbrekersteun en het wiel hangt boven een greppeltje. Wat stom zeg! Schokbrekersteun krom. We komen er op eigen kracht weer uit. Dat wordt repareren morgen. Dat was nog een hele operatie. Als geluk bij een ongeluk bleek er op de camping een piepklein “smeerputje” te zijn. Met de krik heb ik de steun weer teruggedrukt en, mazzel, de campingboer heeft een lasapparaat,  er een schoortje tegenaan gelast. De steun kan ik niet vervangen. Is vast onderdeel aan de achteras. Maar ik heb er vertrouwen in. Volgende keer beter uitkijken Bert!

De volgende dag gaan we weer verder. We verlaten, nadat we Gauchito Gil hebben bedankt, de Andes en gaan richting het Oosten. We steken het land dwars over. Het landschap wordt in eerste instantie vlak. Het ligt er verlaten bij. We hebben vandaag een echte rijdag. 400 Km. Voor ons is dat veel. Geen huizen. Een paar koeien en een paar auto’s. Ik heb ze niet geteld maar zou ik dat gedaan hebben; zou niet verder dan 10 gekomen zijn. O ja, ook nog een vrachtwagen. Soms wordt het landschap even saai. Maar er is eigenlijk altijd wel iets te doen. Ik heb er een filmpje van opgenomen. Op het einde van de dag zijn we lekker opgeschoten. Op weg naar de Atlantische Oceaan. Ze zeggen dat we daar walvissen kunnen spotten, zeeolifanten en pinguïns…..Aan het einde van de dag vinden wederom een mooie plek aan een rivier in een gebied met zeldzaam mooie rotsformaties. Het is zondag. We eten heerlijk. Marianne heeft verse pasta gekookt met spinazie, blauwe kaas, walnoten en olijven.

Een nou we het toch over eten hebben. Dat doen we goed! We koken dagelijks en hebben vaste kookdagen. We hebben een goed fornuis met 3 pitten en een goede vlam. We koken allebei graag. Marianne is van de peulvruchten, rijst en de pasta’s, ik meer van de ouwerwetse kost: Stoofpot, stamppot, aardappelen, groenten en een stukje vlees of vis. Dat maakt onze keuken gevarieerd.

Fruit eten we volop. Maar wel minder dan verder noordelijk hoor. In de tropen. De mango’s, papaja’s en ananassen en tal van andere, tot voor kort voor ons onbekende vruchten missen we wel.

Nou, en of ze er zitten. Het schiereiland, Peninsula Valdes, is groot.

Ongeveer de oppervlakte van de provincie Gelderland. De wegen zijn er onverhard maar de meeste wel goed onderhouden. Op verschillende plekken zien we walvissen, zeeolifanten, zeeleeuwen en pinguïns.

Het seizoen is nog niet begonnen en het is erg rustig. Zojuist vertelde een parkwachter ons dat ook de “Orca” is gearriveerd. We spotten 3 jonge orca’s. De orca’s komen op het moment dat de baby-zeeleeuwen worden geboren en na 6 weken voor het eerst de zee in gaan. Om te oefenen. Met moeder. De orca weet dat ze dan nog niet zo snel zijn….. De walvissen zijn enorm zien we, als ze met hun rug of staart uit het water komen. De grootste zijn tot 15 meter lang. Moet je je voorstellen. 2x zo lang als de gemiddelde huiskamer. 100 ton. We zijn 4 dagen op de peninsula en wandelen en rijden van de ene naar de andere plek. De walvissen zijn het meest actief als het vloed is. Er varen veel bootjes rond met toeristen. Voor ons vanaf de wal is het altijd interessant om zo’n bootje in de gaten te houden. Daar in de buurt bevinden zich altijd wel een paar walvissen. Met het blote oog of de verrekijker goed te zien. Voor een foto zijn ze te ver weg. Ook mooi te zien hier de boten die het water in gaan. De kust is vlak en zanderig. Er zijn geen aanlegsteigers. Wel getijdeverschil van ongeveer 4 meter. Ik heb er ook ook een filmpje van gemaakt. Met een shofel en boottrailer met een hééééél lange boom (50 meter) worden ze in het water geduwd en er ook weer uitgehaald. Er is zelfs ook een soort onderzeeboot. Die is zelfrijdend. Rijdt het water in totdat de boot er af glijdt.

Dan kun je onder water door een raampje naar buiten kijken. Wil je't nog mooier?

Marianne zei het al eerder: “Bofkonten zijn we”. Zit nu buiten op een muurtje weer naar walvissen te kijken. “Doe ze allemaal de groeten” roept ze. Bij deze! Ook die van mij.

Bert.

30 september 2024 Puerto Madryn, Argentinië.